و ممّاتى لقب جد ابو المليح است . ابن خلّكان گفته كه : ابو المليح نصرانى بود و او را ممّاتى ازاين‌جهت گفتند كه در قحطى و تنگ سالى مصر ، به گرسنگان طعام رسانيد و بخصوص به اطفال مسلمين و كودكان وقتى او را ديدند او را ممّاتى گفتند و به ممّاتى شهره گرديد و ابن مكنسهء مغربى در آن خصوص گفت : طويت سماء المكرمات و * كورت شمس المديح من ذا اؤمل أو أرجى * بعد موت ابى المليح ما كان بالنكس الدنى * من الرجال و لا الشحيح كفر النصارى بعد ما * غدروا به دين المسيح ممزّق : با تشديد زا بر وزن مشدّد لقب شاس ابن نهار است از شعراى قديم عرب و او را ممزّق گفتند از اين شعر او : فان كنت ماكولا فكن أنت اكلى * و الا فادركنى و لما امزق و پيش از آن شعر است : تبلغنى من لا يدنس عرضه * بغدر و لا يزكو لديه تملقى ممشاد : بر وزن مفتاح نام پدر ابراهيم بن ممشاد متوكّلى است و در متوكّلى گذشت . « 1 » ممويه : به ضمّ ميم اوّل و فتح دوّم و سوّم و سكون يا و در آخر هاء نام نياى ابو عبد اللّه حسين ابن علىّ بن محمّد بن ممويه زبيدى است معروف به ابن قم « 2 » در شمار اديبان و فاضلان و كاتبان و شاعران يمن و رساله‌اى اديبانه به ابو حمير سبا بن ابى العود احمد بن مظفّر يمانى نوشت و ياقوت آن را در معجم الادباء ذكر كرده است و از نظم اوست : أ أحبابنا من بالقطيعة اغراكم * و عن مستهام فى المحبّة الهاكم صددتم و انتم تعلمون بانّنا * لغير التجنى و الصد ودود دناكم كشف لكم سرى على ثقة بكم * فصرت بذاك السر من بعض اسراكم جعلناكم للنائبات ذخيرة * فحين طلبناكم لها ما وجدناكم فان تجمع الأيّام بينى و بينكم * غفرت خطاياكم لحرمة رؤياكم و در اينكه چگونه ارثى را بايد براى فرزندان گذاشت گفته است : خير ما ورث الرجال بينهم * ادب صالح و حسن ثناء ذاك خير من الدنانير و الا * وراق فى يوم شدة و رخاء تلك تفنى و الدّين و الأدب الصا * لح لا يفنيان حتّى اللقاء و در سال 581 درگذشت و نام ابو ربيعه ممويه اصفهانى است در عداد اديبان و نحويان و از اوست : كتاب الجماهير و ديوان شعر و از نظم اوست :

--> ( 1 ) - و نيز ابو منصور محمّد بن عبد اللّه بن ممشاد نيشابورى در شمار اديبان و زاهدان بود . گويا مصنّفات او بيش از سيصد كتاب بوده است ( لغتنامه / دهخدا : 44 / 1146 ) . ( 2 ) - قم ، فعل امر است از قام يقوم و عرب از افعال ، نامها اختيار كرد مانند : يعمر و يزيد و غير اين‌ها ( مؤلّف ) .